Column September 2001

Column naar aanleiding van de aanslag op de Twin Towers in New York (toen ik nog dacht dat dit weer snel vergeten zou worden).

23-09-01

Bloed en broederschap

Hoe ironisch was het bericht dat nota bene het eerste slachtoffer van de volkswoede tegen het terrorisme van islamitisch fundamentalisme, een Sikh was. De arme man was niet eens moslim! Symbolisch voor die van straat geraapte waarheid dat de goeden “nu eenmaal” moeten lijden onder de slechten. Symbolisch ook voor die oude wijsheid dat aantallen er eigenlijk nooit toe hoeven doen. Eén enkele Sikh symboliseert de machteloosheid van gerechtigheid evengoed als al die duizenden andere onschuldigen die aan hem vooraf gingen. Want wie kan zich ook die enorme hoeveelheid aan door extremisten vergoten mensenbloed voorstellen? Pakweg zo´n tweehonderd olievaten vol. Een flink zwembad kan hiermee tot aan de rand worden gevuld met bloed.

Begrijp me goed, onterecht is een eufemisme dat riekt naar hypocrisie. Toch heeft deze groteske verspilling aan mensenlevens door satanische terreur ook bij mij een moment van opluchting teweeggebracht. Ik weet het, hiermee verkeer ik in uiterst slecht gezelschap. Toch, voor het eerst leek ´s werelds enig overgebleven supermacht bij de mensen teruggekeerd. Wordt van leed niet verondersteld de mensheid te doen verbroederen? Niet dat ik niet veel eerder onze grote broer een bemoedigend schouderklopje had willen geven, hoewel je dat toch niet zo snel doet bij zulk een als uit graniet gehouwen krachtpatser. Het was misschien de hunkerende hoop dat nu eindelijk oprecht medeleven voor al het andere leed ter wereld, binnen handbereik lag.

Voor verbroedering moet je kunnen liefhebben, én de liefde moet wederzijds zijn. Nu Amerika na het puin werd bedolven onder condoleances, zullen Amerikanen dan niet ooit evenredig de wereld bedelven met hun liefde? Onwillekeurig meen ik in de barbaarse vreugdegil uit één dier van vreugde vertrokken gezichten uit de Palestijnse heksenketel, een vergeefse roep om liefde te horen weerklinken. Waarom kan verbittering mensen toch zulk een laag aaigehalte geven, herinner ik me nog te denken. Vergeefs klampte ik mij vast aan de illusie van deze mijmering als deze zich weer op dreigt te lossen in het niets. Een nachtmerrie kwam op en bleef mij achtervolgen, van mensen als roofdieren, niet langer maagdelijk door de zoete smaak van bloed waarvan ooit geproefd werd.

Eenmaal gecomprimeerd tot een enkele denkbeeldige poel van ellende, kunnen duizenden onvoltooide dromen worden vergeten en vergeven. Dit vormt deel van onze humanitaire belevingswereld. Het leven zal doorgaan zolang wij het onszelf maar blijven opleggen de ogen te sluiten voor proportie en gevaar. Niet alleen de onvoltooide dood waartoe de overlevenden per definitie zijn gedoemd, maakt dit mogelijk. Er staat gewoon teveel op het spel. Zonder twijfel zal het voorlopig onze rotsvaste overtuiging blijven dat alleen broederschap kan leiden tot internationale orde en vrede.

Of is het deze keer zoveel anders als blijkt dat verbroedering door leed nooit zal gedijen bij onbeantwoorde liefde?

  1. No comments yet.
  1. No trackbacks yet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s